Bir Konser Anısı - Aydilge

20 ekim cumartesi günü Taksim Clinic Live’da Aydilge konserindeydik. Seviyorum Aydilge’yi, 2006’dır kendisini ilk keşfedişim. Hacettepe Üniversitesi’nin rock festivalinde dersten koştur koştur çıkıp kampüsteki konsere gitmiştim, ezbere bildiğim “Bu Gece Ben Ay” ve “Yalnız Değilsin”e eşlik edebilmek için. Ertesi sene Ankirockfest’te sahne almıştı ona da gitmiştim. İşte bu Clinic Live konseri benim için 5 sene aradan sonra Aydilge’yi yeniden canlı dinleyebilmek demekti. Tabi o beş seneye “Bu Gece Ben Ay” ve “Yalnız Değilsin”den sonra sayısız şarkı, sayısız yaşanmışlık sığmıştı. Çok farklı bir performansla karşılaşacağıma emindim, ki öyle de oldu…

Sahne aldığı yeri güzelleştiren bir kadın her şeyden önce Aydilge. Sıfır kompleks, salt müzik, dinleyicisiyle iç içe, burnu asla havalarda falan değil, gayet olması gereken yerde… Hani alışık olduğumuz bi konser portresi vardır ya. Ünlü popçu, kulağında kulaklıklar güneş gözlüklü korumalarıyla alana gelir, mekanda kuş uçurtulmaz, sen o konser için kim bilir kaç lira para verip bilet almışsındır, en büyük hayranısındır, ama insan yerine konmak bi köşeye ne fotoğraf çekmene izin verilir ne sahneye yaklaşmana.  Vebalıymışsın gibi yaklaşır herkes sana… Bir de şu var tabi: “Abi şimdi basıyoruz sisi, lazerler fora, şarkının vuruş yerlerinde ateşler patlasın oradan buradan, hah dansçılar geldi mi tamam, gelin kızlar şuraya daha seksi ve çıplak olanınız önde dursun diğerleri arkada. Dans ederken olabildiğince yılışın soliste tamam? Vokalistin sesini yükselt, solistin mikronunu kıs abi, sesi bi b*ka benzemiyor zaten, tamam” Budur işte genelde konser havası.  

Rockcılarda bu durum farklı zaten, rock gruplarında öyle dansçıymış lazermiş fazla göz boyanmaz. Grup ya da müzisyen çıkar kanlı canlı babalar gibi şarkısını söyler (Bkz: Orhan Gencebay albüm lansman konserinde bütün popçular playback yaparken Duman’ın herkese “live performance” dersi vermesi).  Ama Aydilge’nin durumu farklı bir olay ya. Nasıl desem? Müzik eleştirmeni falan değilim, bu konuda uzman da değilim tabi ki ama kesinlikle çok rahat söyleyebileceğim bir şey var: On parmağında on marifet olması, yazdığı sözler, besteleri, hayata bakış açısı, hayranlarıyla olan ilişkisi, ses rengi, yorum tarzı, sahnede devleşmesi, enerjisi, işine duyduğu saygı, verdiği emek açısından yaptığı müzik tarzında genç müzisyenler arasında yeri doldurulamaz. Bu su götürmez bir gerçek. Edebiyatçı kişiliğinin de bunda etkisi büyük. Tabi burada bilmeyenlere söylemek lazım Aydilge’nin kaleminden çıkan 3 adet kitap var. Tabi yeteneklerin çatır çutur yendiği, patlamış mısır gibi 10 dakika içinde yüzlerce popçunun, “boyband”in vs piyasaya fırlatıldığı, konservatuar mezunu ve sağlam nota basan müzisyenlerin/şarkıcıların müzik bilgisi kendilerinden epeyce aşağı seviyelerde sürünen ünlüler tarafından ses yarışmalarında elendiği ülkemde neyin kıymeti ne kadar biliniyor bu hala bir muamma.

Neyse biz konsere dönelim… Konserde sahnenin tam önünde Aydilge’yle yanyanaydık resmen. Her ne kadar bu durum kulağımın çınlamasının 3 gündür geçmemesine neden olsa da, o enerjiyi hissetmek her şeye değer. Bu konuda Şebnem Ferah bi tanedir aslında. Şebnem, konserlerinde neredeyse tek tek (önde olanlarla tabi) herkesle göz kontağı kurar. Mesela sahne bariyeri ayağımıza düşerse falan, şarkısının arasında kaşıyla gözüyle iyi misin her şey yolunda mı falan diye sorar, öyle bi varlıktır kendisi. Ama Aydilge’yi öldürmeden hakkını 2 kat vermek lazım ki, kendisi sadece konser sırasında değil konser öncesinde ve sonrasında da hayranlarıyla iç içe. Sahneye çıkan hiç kimse, konser öncesi “konsantrasyonum bozulmasın” diye, konser sonrasında da “yorgun olduğu için” kulise kimseyi almaz. Ama Aydilge’yi konser sonrası sabahlama planımıza davet etsek bile gelirdi sanki. Ama sabahlayacağımız yerler konforlu yerler olmayacağından böyle bi teklifte bulunamadık tabi kendisine :) Aydilge’yle kuliste fotoğraf çekilirken sana sarılmasından bile o samimiyeti hissediyorsun ki olay orada bitiyor. 

Şu fikri hep sevmişimdir: Ünlü birine/şarkıcıya/müzisyene, neyse işte, çok gıcık olup bir kere konserine giderek bütün önyargılarını yıkabilirsin, veya çok sevmene rağmen konserine gidip hayalkırıklığına uğrayabilirsin, ya da zaten seviyorsundur ve konser sonrası sevgin 5-10 kat artar. Cevap veriyorum bizdeki durum “c şıkkı” :)

Konser sırasında dikkatimi çeken, çok hoşuma giden, içimi de burkan şu noktaya değinmeden edemem: Aydilge “Yalnız Değilsin”i söylerken (ki bu şarkı benim Aydilge’nin eeeeeeen çok sevdiğim şarkısıdır) biz de 4-5 arkadaş birbirimize sarıldık ve öyle söyledik şarkıyı, önde diğer başka bir grup da olanca güçleriyle şarkıya eşlik ediyorlardı. O an Aydilge’nin de gözlerinin dolması, dudaklarına yerleşen o tebessüm, dokunsan ağlayacak moddaki o surat ifadesi… Evet, Aydilge bize söylüyordu yalnız değilsin diye, ama asıl O YALNIZ DEĞİLDİ…

Siz de “ya dur bakayım bi de ben dinleyeyim şu Aydilge’yi canlı canlı” derseniz en yakın konseri 27 ekimde Yalova’da. Sonrasında İstanbul ağırlıklı konserleri devam edecektir. Kesinlikle birinden birine gidin ve anlattıklarıma kanlı canlı siz de şahit olun :)

Duyurular buralardan yapılmakta efendim, sevgiler saygılar…

www.aydilge.net

www.facebook.com/AydilgeOfficial

www.twitter.com/AydilgeSarp

www.youtube.com/aydilgeofficial  

***Konser fotoğrafları Bora Şahin tarafından çekilmiş olup devamı için www.facebook.com/kesfimecaz linkini ziyaret edebilirsiniz.